De eerste rit op mijn gravelbike ging zo

Ik ben een tijdje op zoek geweest naar een sportfiets. Toen ik zo’n 1,5 jaar geleden ziek thuis kwam te zitten door mijn depressie, ben ik begonnen met fietsen. Dit vond ik toen heel erg leuk en fijn om te doen. Echter takelde mijn simpele boodschappenfiets steeds meer af en werd hij te onbetrouwbaar om lange ritten mee te maken. Daarom wilde ik al een tijdje een sportfiets aanschaffen. Ik heb eerst wekenlang internet afgestruind naar een mooie budgetproof racefiets, maar overal zijn de fietsen uitverkocht. Dit komt doordat veel mensen vanwege corona zijn begonnen met fietsen of wielrennen. Bij elke fietsenwinkel is de collectie voor dit jaar al uitverkocht. Hoe ik uiteindelijk toch aan een fiets kwam en hoe mijn eerste ritje ging lees je in dit artikel!

Ik zocht dus al een tijdje via internet naar een racefiets die geschikt was voor mij, maar de moed zonk me langzaamaan steeds meer in de schoenen. Ook marktplaats zocht ik af, want een tweedehands fiets leek me prima om mee te beginnen. Maar helaas kwam ik weinig tegen wat in de buurt kwam van mijn wensen en ook nog eens binnen mijn budget paste. Ik bezocht de lokale fietsenwinkel bij mij in de buurt om informatie in te winnen. En na het verhaal over dat alle (sport)fietsen voor dit jaar al waren uitverkocht en dat ze nauwelijks tot niets nieuw binnenkregen, ging ik nadenken over de aanschaf van een nieuwe sportfiets in 2022. Dan nog maar een jaartje wachten voor ik weer kon fietsen. Dan had ik in ieder geval wel nog genoeg tijd om te sparen. Het weekend daarop (gister dus) besloot ik met mijn vader ook nog naar een andere fietsenwinkel te gaan. Helaas had die hetzelfde probleem. Er is geen sportfiets meer verkrijgbaar.

'Wat voor fiets zoek je eigenlijk?' wilde mijn vader weten. Hij wees naar een fiets in de etalage. 'Bedoel je zoiets?'
Het was een sportief model, maar niet wat ik in gedachten had. Op de werkplaats stond een fiets wat meer leek op wat ik in gedachten had, maar deze fiets was natuurlijk al van iemand die hem alleen maar voor reparatie of een onderhoudsbuurt naar de fietsenmaker had gebracht. Ik wees ernaar. 'Ik zoek meer zoiets. Niet een echte racefiets, maar wel eentje waar je lekker hard mee kan gaan en waarmee je ook een hobbelig bospaadje kan nemen.'
Mijn vader knikte instemmend.
Een ogenblik later stelde de fietsenmaker mij dezelfde vraag. Opnieuw wees ik naar de fiets in zijn werkplaats. 'Ik zoek zoiets, want ik wil leuke fietsritjes gaan maken om meer te bewegen en mijn conditie te verbeteren,' zei ik.
De fietsenmaker knikte instemmend en dacht even na. 'Nou, ik ben op dit moment nog bezig om hem op te knappen, maar als je interesse hebt, is 'ie van jouw.'
Ik keek de man vragend aan. 'Is hij te koop?' vroeg ik een beetje verbijsterd. Ik was nog altijd in de veronderstelling dat de fiets al een eigenaar had.
'Ja ik heb hem net binnengekregen. Het is een mooie tweedehands en zeer geschikt voor jou doeleinden.'
En daarmee was de deal rond. 'Nou pap,' zei ik, 'ben je er al klaar voor. Misschien kunnen we volgend weekend al wel een ritje maken,' grapte ik.
De fietsenmaker schudde zijn hoofd. 'Sorry meisje, ik ben vanaf morgen op vakantie, dus je zult een paar weken moeten wachten.'
Dat vond ik geen probleem. Ik was er toch al vanuit gegaan dat het nog wel een jaartje zou duren voordat ik kon beginnen met fietsen, dus die paar weekjes kon ik nog wel wachten.

Maar toen…

Ik zou die middag bij mijn ouders blijven eten en voor het einde van de middag werd er gebeld. Het was de fietsenmaker dat hij de fiets al voor me had klaargemaakt en dat ik hem mocht komen ophalen. Hij had er een spoedklus van gemaakt zodat ik niet hoefde te wachten tot hij terug was van vakantie. Wat een geluk had ik die dag! Ik had nooit gedacht dat ik op zo’n korte termijn een (sport)fiets zou aanschaffen. Maar zo zie je maar, dingen kunnen ineens heel anders lopen dan je van tevoren had gedacht. Ik ben er heel erg blij mee. De fiets is zeker niet ideaal, het is immers een tweedehands en het is ook niet het nieuwste model. Maar hij doet wat hij moet doen en dat is voor nu goed genoeg. Ik wil het fietsen eerst gaan opbouwen en dan kan ik over een tijdje altijd nog voor een echte racefiets gaan kijken. Nu kan ik in ieder geval beginnen met fietsen en kan ik mijn conditie een beetje gaan opbouwen, want ik zal je verklappen dat het daar niet al te best mee gesteld is.

Mijn eerste fietsritje

Ik had al mijn geluk gister wel zo’n beetje opgebruikt geloof ik, want toen ik vanochtend voor mijn eerste ritje mijn mooie nieuwe tweedehands gravelbike uit de schuur haalde, kwam ik erachter dat de band slap was. Waarschijnlijk is er iets niet goed gegaan met het monteren van de nieuwe banden. Dat was even goed balen. Uit enthousiasme wilde ik natuurlijk super graag meteen mijn eerste rit gaan rijden! Gelukkig loopt de band niet heel snel leeg, dus besloot ik toch een klein rondje te gaan doen. Het werd uiteindelijk een rondje van 21 km en ook al had ik het liefst een grotere ronde gedaan, waren mijn billen heel erg blij dat het bij die 21km bleef.

Ik had een route uitgestippeld die ik al een beetje kende van mijn eerdere fietsritjes met mijn vader. En ik wist dat, mocht ik met een platte band langs de weg komen te staan, dat mijn vader mij dan gemakkelijk met zijn auto had kunnen oppikken. En ook al was deze route niet zo heel spannend. Wel lekker door de polder, maar wel nog steeds in de bewoonde wereld, vond ik het heerlijk en heb ik echt genoten van de natuur, het weer en de omgeving. Ik kan dan ook echt niet wachten om echt ritjes door de duinen en het bos te gaan maken, want dat is waar deze fiets echt ideaal voor is (en daar is een racefiets dan weer iets minder geschikt voor).

Het is wel even wennen zo’n gravelbike. Hij is veel lichter in gewicht waardoor je veel sneller gaat slingeren als je zelf beweegt of bijvoorbeeld je hand van het stuur haalt. Ik weet dat racefietsen nog lichter zijn, dus dit is goed om mee te oefenen. Ook het schakelen gaat anders dan op mijn “normale boodschappen fiets”. Ik vond dit aan het begin een beetje spannend. Ik zag mezelf al langs de kant van de weg staan met een ketting die er af lag, maar gelukkig wende het schakelen heel snel en is het ook helemaal niet zo eng als ik dacht. Je moet gewoon rustig doortrappen. Het laatste waar ik heel erg aan moet wennen is het zadel. Want Auwch! dat zadel is hard en begon na een paar kilometer al te irriteren. Een fietsbroekje met zeem is dus geen overbodige luxe.

Ik vond het echt heerlijk. Elke kilometer heb ik genoten. Halverwege was ik wel even bang of mijn band het nog zo’n 10km ging volhouden, maar toen ik thuis kwam besefte ik me dat hij best nog zo’n 10km had gered. Ik wilde deze leuke ervaring vastleggen, daarom ben ik bij thuiskomst meteen achter mijn computer gedoken om er een stukje over te schrijven. Hopelijk kan ik jullie de komende tijd vaker meenemen in mijn fietsavonturen! Nu ga ik genieten van een heerlijke douche!

Heb jij ook een sport- of racefiets? Laat het me vooral weten als je handige tips hebt!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *