Wij gaan samenwonen!

Als je me twee jaar geleden zou hebben verteld dat ik écht nog wel de man van mijn dromen tegen het lijf zou lopen, had ik je vierkant uitgelachen. O, wacht even, this really happend. Ik werkte toentertijd nog bij de Albert Heijn en na heel wat mislukte dates, relatiepogingen en een hoop foute mannen later, zei mijn collega tegen me: “Is, laat die gozers nou maar even voor wat het is. Op een dag loop je hier in de winkel de liefde van je leven tegen het lijf.” En ze heeft gelijk gehad. Diezelfde dag nog kreeg ik via facebook een vriendschapsverzoek. Die krijg ik wel vaker en meestal negeer ik ze, maar deze keer niet. Vraag me niet waarom, misschien voelde ik het aan of was het een feeling in my gut, maar ik besloot de persoon in kwestie een berichtje te sturen met de vraag of hij mij kende omdat hij mij een vriendschapsverzoek had gestuurd. Hij gaf aan dat hij dagelijks boodschappen deed bij de winkel waar ik werkte en me een leuke meid vond en me graag beter wilde leren kennen.

Ons zoetsappige liefdesverhaal

Creepy? Ja, normaal gesproken zou ik dit creepy gevonden hebben, maar nadat hij zichzelf had omschreven als “die jongen die elke ochtend boodschappen komt doen in zijn witte werkkloffie” en een paar uur chatten wist ik wie hij was. Een keurige jongen die elke ochtend voor zijn werk wat boodschapjes kwam halen. Ik wist wie hij was omdat mijn oog ook al vaker op hem was gevallen. Ik bedoel het is nou eenmaal een knappe gozer om te zien. Zulke gezichten vallen op als je zoveel uren in de Albert Heijn doorbrengt, zeker als ze elke dag langskomen. Inmiddels weet ik, want dat heeft hij me zelf verteld, dat hij alleen bij de Albert Heijn boodschappen kwam doen zodat hij mij even kon zien. En als hij me niet zag, kwam hij later op de dag nog eens terug.

Dit klinkt allemaal mega zoetsappig en bittersweet. En dat is het misschien ook wel een beetje. Maar het is mijn liefdesverhaal en ik kan dit ook alleen maar schrijven met een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht. Je kan het misschien al raden, maar inmiddels zijn we alweer bijna een jaar samen. Nadat we een maand of twee gedate hadden, vroeg hij of ik zijn vriendin wilde zijn en ik ben nog elke dag blij en dankbaar dat ik zijn vriendschapsverzoek heb geaccepteerd.

Samenwonen

Tijd om tot mijn punt te komen. Ik zou zo nog minimaal duizend woorden kunnen schrijven over ons zoetsappige liefdesverhaal, want ik zal er nooit genoeg van krijgen, maar dat zal ik jullie besparen. Ik heb namelijk heel leuk nieuws: wij gaan samenwonen! We hebben het er nu al een paar weken over en inmiddels hebben we het ook al aan familie en wat vrienden verteld. Ook worden er concrete plannen gemaakt. Wel willen we er rustig de tijd voor nemen, dus het zal misschien nog wel een paar maanden duren voor het echt zover is. Dit komt omdat we zijn huis eerst nog een beetje willen opknappen. Hij heeft een koophuis, nog geen 100 meter bij mijn ouderlijk huis vandaan (ik heb dus gewoon een paar jaar bij hem om de hoek gewoond en we hadden elkaar nog nooit gezien buiten de Albert Heijn). Er moet het een en ander gerepareerd worden en we willen samen nieuwe meubels aanschaffen (hij woont nu in een soort mancave, haha!). Tegen het einde van het jaar hopen we echt samen te wonen.

Het lijkt mij leuk om jullie mee te nemen in dit proces! Ik zal hier de komende maanden zo nu en dan een stukje over schrijven op mijn blog. Wellicht over de meubels die we willen gaan aanschaffen en de inrichting etc. Het zal wel even een drukke periode worden, want er moet best nog we wat gedaan worden, maar ik heb er vooral heel veel zin in!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *